Eerlijk bij de bakker over pleister

Barbara Pavinati - Rabarbara
Je weet dat er iets getransformeerd is in je op het moment dat je een eerlijk antwoord geeft op een ogenschijnlijk onschuldige vraag. Het is dinsdagochtend. Na drie weken van afwezigheid zal de bus van Ferdinand van Broodvent weer voor onze deur verschijnen. Rond de klok van tien kijk ik reikhalzend uit het raam, want ik heb hem best gemist. Tijdens de vakantie van Ferdinand heb ik tot Boefs blijdschap brood bij Oude Wesselink gehaald. Boef is echt een fijnproever en wil altijd graag brood van de bakker. Brood uit de supermarkt krijgt hij nooit door zijn keel. Kaas ook niet. Die haal ik daarom altijd braaf bij de plaatselijke kaasboer. Maar brood van Oude Wesselink is voor ons alleen voor de feestdagen en nood. Ik haal daar ook altijd lekkers voor mijn oma die in Gouda in een verpleeghuis woont en zeg dan tegen haar:”Dit is van de lekkerste bakker uit Lichtenvoorde!” En dat stemt haar altijd tevreden.

Wij bestellen, even rekenen, al ongeveer tien jaar wekelijks ons brood bij Ferdinand. En dat bevalt goed. De vaste bestelling is een vloerbruin voor Boef. Voor mij wisselt het brood nogal eens. Een tijd lang heb ik grof volkoren gegeten, maar de laatste tijd smikkel ik van maisbrood. Ook koop ik weleens vlees, ijs, eieren of aardappelen bij Ferdinand. Soms zet hij het achter ons huis, soms kom ik naar zijn bus om een kort praatje te maken. Na tien jaar heb je dan wel een band. Deze dinsdag ga ik even babbelen. Ik wil Ferdinand welkom heten na zijn vakantie en de buurvrouw van een paar huizen verderop denkt er blijkbaar hetzelfde over. Ferdinand heeft zijn bus nog niet in de straat geparkeerd of we staan al voor zijn neus. Zij heeft hem ook gemist. We lachen alle drie.

Je komt altijd zo goed en vrolijk over

Pleister

Terwijl ik mijn brood bestel, vraagt de buurvrouw: ”Heb jij je coronaprik al gehaald?” doelend op de pleister die op mijn blote bovenarm te zien is. Ik slik. Die pleister zit op de plek waar ik al ruim tien jaar elke vier weken een prik krijg met medicatie om rustig in mijn hoofd te blijven. Bijna niemand weet dat ik medicatie krijg en ik praat er ook niet graag over. “Zal ik zwijgen en de buurvrouw maar laten denken dat ik een coronaprik heb gehaald?”, overweeg ik, “Of zal ik in het kader van mezelf open stellen en eerlijk zijn de waarheid zeggen?”. Ik besluit het laatste. Het is moeilijk en ik moet over een drempel heen, maar ik vertel de buurvrouw de ware reden voor de pleister. Ze is verbaasd. En Ferdinand ook. “Je komt altijd zo goed en vrolijk over…” Beiden leven ze mee. Ze weten hoe moeilijk mensen het kunnen hebben met psychische klachten, omdat die niet zichtbaar zijn. Een gebroken arm of been kan je zien, maar een kwetsbaarheid in je hoofd niet. Ik leg ze uit dat dat ook de reden is dat ik een baan bij de post heb: lekker buiten fietsen met de kop los. Mijn andere werkzaamheden doe ik er naar kunnen naast. Ook vertel ik dat Boef en ik daarom besloten hebben om geen kinderen te nemen. Dat is met mijn hoofd geen optie. We willen gewoon samen gelukkig zijn. Heel eenvoudig.

Eerlijk

Als ik mijn boodschappen even later in huis heb opgeruimd en in de woonkamer op de bank zit, denk ik na over deze kleine overwinning en over hoe moeilijk het is om soms echt eerlijk antwoord te geven op een vraag over hoe het met je gaat. Het gaat goed met mij. Dat zeker. Maar niet altijd. Daarom draaf ik niet altijd op bij feestjes of ga ik eerder naar huis. Daarom zeg ik niet overal ‘ja’ op. Dat mogen mensen best weten.

Deel dit artikel:

Ontdek meer artikelen

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Stuur mij een bericht:

Contactformulier

Wil je...

Als je vragen hebt, van wat voor een aard dan ook, voel mij gerust duchtig aan de tand.

Ben je nieuwsgierig naar mij geworden en/of wil je met mij in zee gaan: laat het weten. Jij bent altijd welkom in mijn netwerk. Als je wil kennismaken: in de ochtend drink ik graag koffie met je. In de middag thee. In de avond port.

Als je geïnterviewd wil worden over de barst in je leven, je bedrijf of de samenleving en jouw oplossing om hem te helen, laat van je horen!
Als je wil dat ik je zelfgeschreven boek bespreek, mag je mij een recensie-exemplaar toesturen.
Als je wil dat ik je een brief schrijf, doe ik dat. Voor 17,50 euro ontvang je post van mij met een heuse Rabarbara-postzegel in je brievenbus. Natuurlijk mag je mij ook een brief sturen. Ik ben dol op post! Mail mij in beide gevallen om adresgegevens uit te wisselen.