Janneke Rijks: “Zodra je weet hebt van elkaars wereld is het makkelijker elkaar te begrijpen”

Janneke Rijks
“Eigenlijk is de Stadskamer een Schatkamer,” vertelt Janneke Rijks, directeur van de Stadskamer. Ze kwam voordat ze directeur werd in het vak van activiteitenbegeleider en later trajectbegeleider bij GGNet terecht door een stage die ze er op het mbo liep. Ze kon geen afscheid nemen van haar leuke collega’s en zag zichzelf daar wel een mooie toekomst hebben. Dus ging ze SPH in deeltijd studeren in plaats van de voltijd variant die ze oorspronkelijk in gedachten had. Op kamers ging ze wel, want dat avontuur wilde ze toch echt meemaken. Zo werkte ze 14 jaar bij GGNet en liep daar wel vijf jaar met het plan voor een Schatkamer rond. Daar sprak ze in die tijd met veel verschillende mensen over, waaronder de wethouder van de gemeente Doetinchem. Toen Everdien Boesveld, Ine Spuls en Janneke elkaar ontmoetten, werden plannen concreter en uiteindelijk werkelijkheid. Janneke zei haar baan op en toen werd de Schatkamer een Stadskamer. Stadskamer was inmiddels al een werktitel en daarmee heel logisch om te kiezen. De drie dames hadden een afspraak met de gemeente: ”We gaan iets voor 100 mensen doen.” Binnen een jaar waren er al 280 mensen die regelmatig langskwamen. De Stadskamer was een succes! Al snel werd de conclusie getrokken dat ze voorziet in een behoefte. Dit was zeven jaar geleden.

“Ik weet nog goed hoe alles begon. Op mijn zeventiende liep ik stage op PAAZ afdeling van GGNet, dat is de opname afdeling psychiatrie van het ziekenhuis. Iedereen waarschuwde mij dat ik voorbereid moest zijn op het ergste. Die dag kwam ik ontzettend verbaasd thuis en zei ik tegen mijn moeder: ”Het zijn allemaal gewone mensen!”. En dat vind ik nog steeds. Ik heb nog steeds een enorme verbazing over wat mensen ‘gewone’ mensen vinden. We plaatsen elkaar voortdurend in hokjes. En dat is een barst in de kijk op de mens. In de Stadskamer verbinden wij mensen door hun gezamenlijke interesses. Er komt maar zijdelings bij kijken wie of wat je bent.

Je dient gezamenlijke stukjes te maken

“De laatste decennia is alles erg veranderd. Waar dat precies door komt, weet ik eigenlijk niet. Maar wat wel zo is, is dat we veel sneller en georganiseerder zijn gaan leven. Ook zijn we allemaal veel drukker. En voor de mensen die niet zo goed mee konden komen zijn we ook dingen gaan organiseren, waardoor we ze eigenlijk zijn gaan buitensluiten. Daardoor zijn de mensen vandaag de dag minder gewend om met mensen om te gaan die anders zijn. Vroeger werden je dat soort dingen je binnen het gezin geleerd. Ik vind dat je als samenleving met iedereen om hoort te kunnen gaan die zich aandient. Iedereen hoort erbij.

Het lijkt wel of de tijd nu rijp is voor onze visie

We weten allemaal dat bijvoorbeeld depressies en somberte van alle tijden zijn. We moeten met die mensen die worstelen met het leven aansluiting zoeken en met ze in gesprek gaan. En dat is soms best spannend, want het vraagt iets van je om contact te maken met iemand die compleet anders en misschien op het eerste oog wel bedreigend is. Zodra je weet hebt van elkaars wereld is het gemakkelijker om elkaar te begrijpen. Je dient gezamenlijke stukjes te maken die verbinden. Waarom mogen mensen bij GGNet alleen onder de vlag van GGNet met elkaar schilderen bijvoorbeeld, terwijl schilderen zoveel meer mensen zou kunnen verbinden? Het maakt toch niet uit waar je vandaan komt? Of je ziek, eenzaam, een hobby zoekt of alleen les wilt. Je hebt elkaar altijd iets te brengen. Bij Stadskamer komt iedereen uit de samenleving bij elkaar en samen in hetzelfde groepje.”

Wat vind jij leuk?

“Om mensen nog meer met elkaar te verbinden, hebben we ook een Herstel Academie opgericht. Een plek waar je ergens van kan bijkomen, wat dat ook is, en waar je lief voor jezelf kan zijn. Zo’n plek is voor iedereen heel gezond. Er is voor niemand een drempel om mee te doen. En eigenlijk is dat heel moeilijk om te zeggen, want er zijn ook altijd mensen die je niet leuk vindt. Iedereen is vrij om bij ons zijn eigen clubje te kiezen, maar niemand mag uitgesloten worden. En er moet ook sprake zijn van een soort wederkerigheid. Je dient je aan te passen aan de regels en wat van waarde terug te geven. De Stadskamer stelt aan alle mensen de vraag: “Wat vind jij leuk?” En dan merk ik dat dat voor velen een moeilijke vraag is, omdat die vaak door anderen voor hen beantwoord is. Maar als ze die vraag eenmaal zelf kunnen beantwoorden, gaat er een vlammetje branden. Bij sommigen na tien afspraken, bij anderen na vier jaar. En dat mag. Er zit geen tijdsindicatie op.”

Het gebouw van Stadskamer aan de Raadshuisstraat 34. Foto: PR Stadskamer

De tijd is er rijp voor

“De mensen komen bij de Stadskamer binnen en bewandelen dan de ‘Route van de Vraag’. Ze worden daarbij zelf aan het werk gezet in de zoektocht op het antwoord van de vraag die ze hebben. De Stadskamer lijkt een lief gebeuren, een donzen dekbed, maar de mensen hebben eigen verantwoordelijkheid. Soms zijn we een strenge moeder die een pup uit het nest haalt en zegt: ”Je moet wel groot worden!”

Er zijn door Stadskamer al veel succesvolle stappen gezet om de barst in de kijk op de mens te helen. Kijk maar in onze maatschappelijke rendementsanalyse. Het lijkt wel of de tijd nu rijp is voor onze visie. De maatschappij en politiek staan er open voor. In de toekomst kunnen we misschien ook anders leren kijken naar werk, want er zijn ook mensen die de Stadskamer ontgroeien, maar dan niet aan de bak kunnen. Heel veel mensen werken heel hard aan zichzelf en dragen bij aan het grotere geheel. Dit wordt alleen niet als werk gezien. Misschien is een basisinkomen wel de oplossing daarvoor. Samen blijven we Stadskameren en doordromen! Mooie mensen, mooie plekken.”

Deel dit artikel:

Ontdek meer artikelen

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Stuur mij een bericht:

Contactformulier

Wil je...

Als je vragen hebt, van wat voor een aard dan ook, voel mij gerust duchtig aan de tand.

Ben je nieuwsgierig naar mij geworden en/of wil je met mij in zee gaan: laat het weten. Jij bent altijd welkom in mijn netwerk. Als je wil kennismaken: in de ochtend drink ik graag koffie met je. In de middag thee. In de avond port.

Als je geïnterviewd wil worden over de barst in je leven, je bedrijf of de samenleving en jouw oplossing om hem te helen, laat van je horen!
Als je wil dat ik je zelfgeschreven boek bespreek, mag je mij een recensie-exemplaar toesturen.
Als je wil dat ik je een brief schrijf, doe ik dat. Voor 17,50 euro ontvang je post van mij met een heuse Rabarbara-postzegel in je brievenbus. Natuurlijk mag je mij ook een brief sturen. Ik ben dol op post! Mail mij in beide gevallen om adresgegevens uit te wisselen.